Woensdag, columndag
Godverloren op een terras zit ik hier. Een gehucht van amper 1.500 inwoners in de vlaktes van Navarra is mijn gastheer. Het is maandagavond en de dag van de lege portemonnees in Gent. Het kan verkeren.
Ondanks het godverlorene van dit gehucht moeten hier ooit treinen gepasseerd zijn. Dat wordt gestaafd door het terras waarop ik zit en dat in vroegere tijden het perron van een oonooglijk klein stationnetje was. De met verdroogd gras begroeide treinsporen liggen hier aan mijn voeten en lopen links en rechts door tot aan de einder. Lees meer op apache.be
Tom
De dappersten onder de Galliërs
Woensdag is het columndag voor apache.
Rug recht, borst vooruit. Vandaag is het de Belgische nationale feestdag. Waarom dat op 21 juli gebeurt, zal velen worst wezen. Het nut van die viering ook, me dunkt.
Leopold I, de eerste Koning der Belgen, legde op die dag de grondwettelijke eed af. Men schreef het jaar 1831. België was officieel geboren. Halleluja! Voilà. Nu weet u tenminste waarom u niet hoeft te arbeiden vandaag. lees meer op apache.be
Tom
Vendelzwaaien op leven en dood
Spanje werd afgelopen zaterdag wereldkampioen. Het kan u misschien ontglipt zijn, mij in ieder geval niet. Het wereldkampioen worden heeft zo zijn voor- en nadelen.
Het voordeel is dat de Nederlanders, die nu volop de Costa’s bevolken, met een wazige blik op het strand liggen te braden en stilletjes naar hun tenten sluipen. Stilte alom. David Copperfield had niet sneller en beter de oranje shirts, hoedjes en weet ik veel kunnen wegtoveren. De traptechniek die het Nederlandse team tentoonspreidde, was niet meteen bevorderlijk voor de relaties tussen beide landen. Lees meer op ache.be
Tom
Details
Dat Spanje wereldkampioen is geworden weet U wellicht al. Dat ik, als Vlaming, zo zat als zeven Zwitsers die titelde vierde tussen een hoop Spanjaarden kon U vermoeden.
In het begin van de wedstrijd zou ik er heel goed kunnen mee leven hebben mochten de oranje jongens de titel pakken. In het begin dus. Tot De Jong zich op de Tatami presenteerde en mits een knappe Bruce Lee trap het chasisnummer van zijn schoen in een Spanjaard zijn borst meende te moeten printen. Van Bommel, meteen geïnspireerd door dit voorval gooide zich in het strijdperk als een laaglandse ridder die het Spaanse voetvolk wel even een lesje zou leren mits een paar stevige trappen en keiharde botsingen.
Spanjaarden zijn een luidruchtig volkje, getuige de tweede plaats die ze bekleden op de ranglijst van luidruchtigste landen. Maar tweemaal was het gedurende anderhalve seconde doodstil. Niemand geloofde wat hij zag. Het aloude gezegde werd omgedraaid: Na de stilte komt de storm. De storm kwam in de vorm van een kleurrijke taal waar nogal veel zonen een moeder hadden die het oudste beroep ter wereld uitoefende. Enfin U begrijpt me wel.
Ik herinner me het doelpunt haarscherp. De zeven uren die daarop volgden zijn gehuld in een roes van roodgele vlaggen, veel kortgerokte vrouwen en een hoop drank waarvan ik niet weet of ik nu al dan niet blij moet zijn dat ik mij de details niet meer herinner.
Tom
Een verse column valt te lezen op apache.be mocht U niets beters tedoen hebben en dat hebt U niet.
Tom
Melige acties, mooie herinneringen
Het stonk in de auto. Uit verveling had ik mijn schoenen uitgetrokken en mijn voet op het blazende roostertje van de verwarming geplant. Heel flauw, maar dat was het soort onnozele grappen die we wel konden smaken. Deze had trouwens wel een heel vieze smaak.
“Haal uw stinkpoten van die rooster” Riep De Lange.
De Lange was diegene die aan het stuur zat en daar voldoende handelingen mee uitvoerde opdat we niet met ons bakkes tegen een boom of medeweggebruiker opknalden.
Hij was 2m groot, lang sluik haar. Dat haar had niets te maken met mode. Hij ging namelijk maar één keer per jaar naar de kapper. Uit luiheid. Los van onnozel waren we ook heel lui.
Behalve toen we om zeven uur ’s ochtends met een stuk in ons kloten in een knijp aan de Heuvelpoort -voor diegenen onder U die Gent kennen- op een televisietoestel zagen dat er in Berlijn verbouwingswerken aan de gang waren. De Berlijners hadden daar een muur staan waarvan ze vonden dat hij in de weg stond.
Een paar uur later zat ik dus met mijn zweetvoeten op het verwarmingsrooster van een Seat Ibiza GLX 1.5 mijn medemens en tevens boezemvriend te vergasten op een odeur warmee men stieren kon vellen.
Een paar idiote acties die Ik nog ondernam was de Lange zijn haar in de fik steken bij het aanreiken van vuur. Een brandende sigaret verliezen en na tien seconden merken dat ze tussen mijn gordel en lichaam stak waarop ik een Tarzan kreet slaakte. Met een volle mond chokolademelk in de lach schieten en het hendeltje van het raam uit de deur sleuren. De venster kon na wat gemorrel toch open. Een halfvolle mond chokolademelk aan 140 per uur door het raam hoesten. De andere helf lag al verspreidt in het voertuig.
Enfin, allemaal heel onnozel maar hele mooie herinneringen.
Tom
Gaan met die banaan in Montmeló
Het oerinstinct in de mens bestaat nog. De brullende beesten maken die instincten los. Alhoewel het hier willoze mechanise rossen betreft. Maar die stalen tweewielers zorgen ervoor dat als hun eigenaren in voldoende aantallen samen komen, we zijn tenslotte kuddebeesten, ze volledig uit hun dak gaan.
MotoGP doet Barcelona aan, en dat zullen we geweten hebben. De tenoren sprongen vanuit het Drentse land in hun vrachtwagens en motoren en snorden richting Zuiden. Stelden broederlijk hun materiaal naast elkaar op en spraken af om drie dagen rondjes te scheuren.
Dat kunnen wij beter dachten de Barcelonezen, zij namen op hun beurt hun motoren en spraken af om Montmeló om te toveren tot een niemandsland alwaar de politie zijn muil moet houden en vooral geen praatjes moet hebben. Ze mogen nog net hun getunede bestelwagentjes op een paar straathoeken opstellen.
De motoren vallen bijwijlen moeilijk te ontwaren in de hoofdstraat van Montmeló. Niet omdat ze er niet zijn. Eerder omdat een medemens zich danig laat opzwepen om een achterband op hoge snelheid ter plaatse over het asfalt te laten schuren met als gevolg een rookontwikkeling waar menig leger jaloers zou op zijn. Rubber en benzine gemixt met alcohol zorgen voor heroïsche taferelen. Of de eigenaar van het rubber de dag nadien nog lacht betwijfel ik soms. Een rubbertje op een dergelijk ros gaat toch toch algauw over de toonbank voor een slordige 300 euro.
Uit de rookwolken komt met de regelmaat van de klok een wheeliënde Neanderthaler opgedoken. Juichend opzijspringen is hier de boodschap als je geen 200 kilogram tegen het vege lijf wil krijgen.
Op dit feest ontbreek ik nooit. Wel staat mijn paardje rustig in de wei die dienst doet als camping. Mijn fitte Adonis lichaam dat geen krassen vertoont hou ik liefst fit en krasloos.
Deze oerkermis bevalt mij zeer. Schreeuwen, motoren mishandelen, achterbanden aan gort draaien. Totale destructie van alle regels der beschaving.
Morgen is er voldoende tijd om beschaafd te zijn, vandaag is het de beurt aan de mens om zijn ware afkomst nog eens te onthullen zonder stropdas, kapsones of parlement.
Tom
Hij is vijf
Het is vandaag om 21h14 exact vijf jaar geleden dat mijn oudeheer ging uitvogelen of God en de duivel bestonden. De afspraak was dat mocht er iets in het bovenhemelse, hiernamaals of eender welke andere plek na dit leven iets zijn dat hij mij een signaal zou geven.
Tot op heden niets.
Zouden we beiden dan toch gelijk hebben?
Gelukkige verjaardag pa, je bent alweer vijf.
Tom
Voetbal kijken zoals het hoort
Het plezier kon niet op. Het bier trouwens ook niet. Men had voldoende voorraden bier en wijn ingedaan om gedurende negentig minuten en de daaropvolgende uren door te komen zonder uitdrogingschverschijnselen.
Een rieten stoel bovenop een tafel met daarweer bovenop een televisietoestel zorgden ervoor dat iedereen op het terras de gebeurtenissen in Zuid Afrika kon volgen. Deze geïmproviseerde toren stond stevig tegen de gevel gestut om eventuele malheuren te vermijden tijdens de wedstrijd. De jongsten op de grond, de ouderen op een stoel en de oudsten in hun rolstoel waren het over één ding eens: Die Portugezen zouden niet winnen. En al zeker die strandjeannet Cristiano Ronaldo niet. Hij speelt bij Real Madrid dus hier in Catalonië hoeft hij niet op enig medeleven te rekenen.
De eerste helft verliep dermate spannend dat “OOiiiee’s” en “OOOhhh’s” niet van de lucht waren. Tussen deze geslaakte kreten door klokten we stevig de glazen bier en wijn naar binnen. De warmte was een goed excuse maar zeker niet de reden. Tijdens de rust kon het toilet het volk niet aan. De bomen aan de overkant van de weg brachten soelaas. Voor alles is een oplossing, behalve de dood. Maar eens die intreedt hoeft ze ook niet meer opgelost, dus geen probleem.
Het eerst en het enige doelpunt viel rond het half uur in de tweede helft. De explosie van blijdschap was zodanig groot dat een paar dalen verder zeker onze stemmen zouden gehoord zijn mochten ze aldaar ook niet lopen schreeuwen hebben. De oudeheer in zijn rolstoel bekeek mij dankbaar toen ik een jonge kerel vroeg te stoppen om als een bezetene rondjes te draaien met het ding. De eigenaar van het televisietoestel keek ondanks zijn blijdschap ongerust naar de wiebelende stoel.
Het drinken schakelde naar een versnelling hoger.
Bij het eindsignaal klonken we met z’n allen. Bezopen maar tevree trok elk naar zijn eigen stede om aldaar zijn vrouw deelgenoot te maken van het heugelijke nieuws dat die jeanet van een Cristiano zijn koffers kon pakken.
Tom
Wie schrijft die blijft?
Een verse column met een geurtje op apache.be.
Tom