Wie? Wat? Waar?

Wie? Wat? Waar?

Tom Lievens
Biografie
Te huur

Te huur

Optredens
Read More

Prelude

Uiterlijk op maandag 17 april, voor 9 uur ´s ochtends. Vandaag, 1 april, 5 uur 32 minuten, staar ik naar deze op gebiedende wijze geschreven woorden. Een ideale datum vind ik het vandaag om mezelf voor de gek te houden, ondanks mijn bezwaarde hart. Een grap met me uithalen zal niet snel iemand wagen. Door de bank weten zij die me kennen dat hun grap als een boemerang hun eigen smoelwerk weer zal ingeslingerd worden op nietsontziende wijze. Vroeg of l...

Ik weet niet hoe ermee om te gaan.

Hier lig ik dan op de sofa. Met mijn kind aan de andere kant. Zij ingeduffeld in een deken. Ik met opgetrokken knieën en computer op schoot. Normaliter ben ik er nooit. Vandaag blijf ik voor haar. Om alleen te zijn is ze nog te jong, om een mening te hebben over alles niet. Een puber. Ze wil tv kijken. Ik gaf haar wat te eten eerst. Maakte ook een instant soep voor haar. Was ze blij mee. Ze zei me tijdens het water warmen: Te quiero. Hing even aan mij...

De spookrijder

“Voiture observé contre direction entre Orange et Valence dans le A31, soyez vraiment prudent!” Spookrijder opgemerkt. Ik reageer met de voet van het gaspedaal afhalen en me achter de eerste beste vrachtwagen te haken op het rechtse rijvak, mezelf een stevige extra bumper bezorgend. Als de spookrijder een Engelsman is, rijdt die uiterst links, bedenk ik me. Dan hoor ik binnen weinige seconden de stem uit de luidsprekers op begrafenistoon melden dat met...

De artillerie van Mr. Smith

Daar stond ze dan. Op het podium. Al een paar honderd keer had ze me eraan herinnerd: Vrijdag! Dan doe ik mee aan de voorleeswedstrijd van Catalonië! Dat is een wedstrijd tussen scholen en de finalist mag naar Het Nationaal theater in Barcelona voor de finale! Je mag komen als je kan naar de voorronde van onze provincie. Vergeten werd mij dus onmogelijk gemaakt. Niet dat ik het vergeten zou. Een halfvolle theaterzaal met ouders, leraren, leraressen...

Het walhalla van het hol gekwaak: Vader-zoon (36)

Vervolg op "Het walhalla van het hol gekwaak 35: Verloren seconden" Al twee dagen had hij niemand gesproken. Zijn werk deed hem al voldoende moeten spreken. Schipperen, hier een vriendelijk woord, daar een aanmoedigend en ginder een berispend. En hij was moe. Moe van het steevast bezoldigde empathische. Want die was niet waarachtig. Die was politiek correct en hij werd er om gewaardeerd door zijn bazen. Kreeg er zelfs op een avond een WhatsApp door ...

Het walhalla van het hol gekwaak: Verloren seconden (35)

Vervolg op "Het Walhalla van het hol gekwaak (34)" Terwijl Sylvain door de vooruitgang slenterde merkte hij dat hij steeds moeizamer vooruitkwam. Het was alsof hij door een soort modder ploegde. Hijgend stopte hij. Bekeek zijn voeten. Die waren niet meer zichtbaar door de brij die ze omringde. Zijn voeten en knieën waren opgeslorpt. Hij bekeek de materie die zijn onderste ledematen gevangen hield en herkende ze niet. Vooroverbuigend nam hij een deeltje ...

Serotonine

Zijn gemoedstoestanden deden denken aan een carrousel bediend door een dronken foorkramer. Snel optrekkend, plots afremmend. Vrolijke muziek die weerklonk in zijn hoofd, bruusk veranderend van toon naar een dodenmars. Een stonde later trok de carroussel alweer op gang, deze keer met lieflijke ballades. Zijn omgeving werd er dol van. Wat zorgde voor een symbiose: iedereen dol. Behalve dat zijn dolheid een doel had, die van de omgeving niet. De capriolen ...

Twee kilo!

Dat in mijn vege lijf zich hier en daar een bacterietje had genesteld was mij niet onbekend. Maar toen ik in de plaatselijke courant las dat al die bacteriën samenschoon aan de haak twee kilo wegen was wel een verrassing van formaat. Meteen liep ik naar de koelkast en zocht daar pakken vlees. Op die pakken staat altijd een hoop informatie. Zo ook het gewicht. Een kilo biefstukken en twee halve kilo-pakken gemalen rundsvlees deden de job. We kunnen ons ...

Ik hoop dat onze wegen van woorden ooit weer kruisen.

Waar ging je heen? Waar ging ik heen? Ondanks hetzelfde dak delen ging elk zijn weegs. Ik als vader, jij als zoon. En woorden verdwenen. Als ze er eigenlijk ooit al waren. Minder en minder was en ben ik er. Meer en meer ben jij weg. En als we elkander al eens een keer ontmoeten aan de tafel gezeten, etend dan loopt het telkens uit op andere talen spreken. En hoe graag ik jouw taal wil begrijpen, lukt het me blijkbaar niet. Het te verorberen eten wordt ...