Begin, midden, einde
Vandaag heb ik hoofdbrekens wat de wekelijkse column voor apache.be betreft. Onderwerpen te over, daar niet van. Maar er wordt over die onderwerpen overal uitgebreid geschreven en opinies vliegen als zoete broodjes over de toonbank. Over Van Geheluwe en Danneels iets schrijven? Ach, uw rechtgeaarde woede is al meer dan voldoende opgewekt. Over Khadaffi en zijn betaald publiek iets wrochten? Ach, dat interesseert U hoogstwaarschijnlijk maar matig.
De eerste schooldag ware nog een onderwerp om iets over neer te pennen. Maar alhier laat die nog een week op zich wachten, dus alweer geen oplossing.
Dit blogstuk gaat door tot ik een onderwerp gevonden heb, houd dus alvast maar sigaretten, aansteker en voldoende drank bij de hand, het zou weleens een hele boterham kunnen worden.
Misschien toch maar iets over het leve zelve dan? Iets herkenbaar, met hier en daar een kwinkslag, overzichtelijk, begin, midden, conclusie.
Weet U wat ik hier mis? Een fiets. Niet dat die dingen hier niet verkocht worden, verre van, mountain bikes verwisselen vlot van fabrikant naar nieuwe eigenaar die in het weekend zijn lichaam afbeult. Dat afbeulen, daar draait alles om. Ik ben geen afbeuler mijner lichaam, ik draag er netjes zorg voor, behalve overmatig roken en nu en dan eens een zatte bui.
Een fiets is handig. Men kan er zich mee verplaatsen zonder al te veel moeite, geen parkeerproblemen noch parkeerkosten. Waarom koopt U er dan geen? denkt U wellicht. Goede vraag met een zeer logisch antwoord. Alhier vindt men geen meter fietspad en zijn hellingen geen hellingen maar regelrechte bergruggen. Mocht ik, ik zeg maar iets, rookwaar moeten indoen dan moet ik eerst drie maanden trainen om de heenreis naar mijn tabakshandelaar te kunnen maken en nog eens drie maanden om de terugreis tot een goed einde te kunnen brengen.
Dat is dan afbeulen en geen fietsen meer.
Nog steeds blijf ik zonder onderwerp. Hoe hard ik ook mijn best doe om mijn klavier op te vrijen. Een mooi klavier trouwens. Een draadloze Logitech.
Alweer stelt zich een probleem. Stel dat ik een onderwerp vind kan ik dat dan verklappen? Tenslotte is die column voor apache.be. Zal U dan nog gaan lezen als U reeds het onderwerp kent. Volgens vele onderzoeken van knappe koppen die het menen te weten kan de gemiddelde Internetgebruiker drie minuten zijn suffe kop bij hetzelfde onderwerp houden. Daarna gaan de boeken dicht. Zoef, zoef, op naar het volgende onderwerp. Speciaal voor U las ik wat ik tot hiertoe schreef en kom toch algauw aan een minuut en vijfenveertig seconden. Er resten mij dus nog uiterlijk vijfenzeventig seconden van uw aandacht. En dan hebt U de nog te schrijven column nog niet eens gelezen!
Aan dit blogstuk is voorlopig nog geen begin, middenstuk of einde te knopen. Verder zal ik gaan tot de tekst gekneed en een onderwerp gevonden is. Ondertussen kan U misschien eventjes de benen strekken, de asbak leegmaken en nog wat drank halen.
Binnen een aantal uur ( We schrijven op dit eigenste moment Woensdag 1 september, 10h44) kan U de column waarvan ik het onderwerp niet kan verklappen omdat ik dat zelf nog niet weet gaan lezen op apache.be
Op die manier kan U uw nu opgebruikte concentratie weer aanscherpen.
Tom
Onbevredigde mensen
Het veel tijd doorbrengen op mijn berg eist zijn tol. Niet voor mij, wel voor mijn medemens. Minder en minder ben ik geneigd om nog af te dalen. Laat mij maar rustig verder kriebelen en krabbelen.
Nazaten en deerne moeten het regelmatiger zonder mij stellen bij het verlaten van haard en stede. Boodschappen doe ikzelf bij de plaatselijke kruidenier, bakker, groenteboer en slager. Verder ga ik niet. De grote winkelcentra doen aan als vergaarbakken van onbevredigde mensen. Steeds op zoek om de opduikende leegheid na de laatste aankoop op te vullen. De snelheid waarmee de verveling alweer zijn opwachting maakt is duizelingwekkend.
De propagandamachine hakt keihard in, in de door hen gecreërde wonde van ontevredenheid. Kilos zout worden uitgestrooid in de vorm van folders, schreeuwerige letters en beelden: U heeft nog steeds niet het laatste model I-Phone?!?!
Tom
Laat mij zijn wie ik ben en zal U daarvoor eeuwig dankbaar zijn.
Het is genoeg geweest. Het is zelfs danig genoeg geweest dat ik niet naar Brugge kom voor het slotfeest van 1001 liefdes.
Noeste arbeid zal geleverd worden. Veel te veel mensen zag ik, al bijna even veel keren was ik de innemendheid zelve. Aardig, gedienstig, humorvol. En dat kost inspanning die leidt tot vermoeidheid.
Laat mij maar in alle stilte op mijn berg achter alwaar ik zelf mijn patatten kan rooien, schillen en bakken.
Laat mij maar achter bij mijn kippen die een ei leggen dat ik samen met mijn aardappelen kan bakken.
Laat mij maar in alle rust genieten van schrijven, dansjes maken, drinken waar ik zin in heb.
Laat mij maar afscheid nemen voor een tijdje van geldbesognes.
Laat mij zijn wie ik ben en zal U daarvoor eeuwig dankbaar zijn.
Tom
Twijfelen en zippo’s
Nog zeventien dagen en het 1001liefdes slotgala vindt plaats. Het toeval wil dat ik daar ooit in een moment van liefde een stukje voor schreef en dat stukje zowaar in een boek terechtkwam. Een nog groter toeval is dat ik een paar weken terug een mail ontving van de organisatie van dat liefdesgedoe met de boodschap dat mijn stukje ook nog eens genomineerd blijkt te zijn.
Op dat slotfeest worden de winnaars bekendgemaakt en kan men een prijs in de wacht slepen.
Een ander toeval des levens is dat ik een eeuwige twijfelaar ben en vrij honkvast. Ik heb in België niets meer verloren. Behalve een zippo twintig jaar geleden. Let wel, ik vind België een van de mooiste landen ter wereld, maar als je er niemand meer kent valt het ook moeilijker om nog terug te keren. Enfin, om een lang verhaal kort te maken zit ik hier de kalk van de muren te twijfelen en het geld op de rooster te tellen om tot een beslissing te komen of ik zal komen.
De liefdesverklaring die ik schreef:
Ik vraag me af, want het is tenslotte al 1 uur geleden dat ik je zag vertrekken met de trein, of ik nog steeds jouw magiër ben die glimlachen op je gelaat tovert. Toef ik nog in die welgevormde hersenpan van jou? Bevestigde vragen die na het verstrijken van deze korte tijdspanne alweer schreeuwen om een bevestiging.
Mijn hoofd is leeg als een gesloten kathedraal en tegelijkertijd gevuld met de echo van je naam: “MARIA!” weerklinkt het tot in de verste uithoeken in die kop van mij.
Speciaal om je naam geschreven te zien blijf ik op het Maria Hendrikaplein rondhangen, je weet het wel, het stationsplein hier in Gent waar ik je zonet uitzwaaide. Terwijl ik dit schrijf staar ik nu en dan naar het straatnaambord, alhoewel het een plein is, maar goed.
“Maria” staat daar geschreven en prijkt in volle publieke glorie. Iedereen kan je naam lezen. Spijtig dat ik niet Hendrik heet, anders was dit bord een liefdesverklaring.
Mocht je de volgende dagen niets van me horen, zou het wel eens kunnen zijn dat ik opgepakt ben. Na het posten van dit briefje ga ik de stationstoren beklimmen met drie doelen voor ogen: Kijken of ik je trein nog kan zien aan de einder, je naam uitschreeuwen en de resterende seconden tellen op de grote klok tot ik je terugzie. Misschien komt daar wel heibel van en krijg ik een paar dagen gratis logies aangeboden in de stadsgevangenis. Daar verdien jij ook te zitten want stelen mag niet en jij hebt mijn hart gestolen!
Tom
Ren je rot
Feesten gelijk de beesten. Of liever met de beesten. De houten palissades zitten stevig langs de stoeprand in het asfalt geheid. De straat bevolkt met in witte kleren uitgedoste mensen en schoeisel dat snel spurten mogelijk maakt. Een rode halsdoek vervolledigt het geheel. Twee voor acht ’s ochtends. De ochtendstond heeft goud in de mond. Nog een paar minuten en de stieren kunnen hun stormloop op het menslijk vlees inzetten.
De spanning stijgt en het rumoer wordt zachter. Een laatste strekoefening is hier de boodschap. Die beesten stormen er niet naast. Een vuurpijl kondigt de klap aan. De spiermassa is gelost.
Wachten. Wachten. Daar komt het eerste exemplaar door de bocht gescheurd. De rotvaart die het beest ontwikkeld jaagt een extra shot adrenaline door mijn aderen. Mensen lopen letterlijk voor hun leven. De volgende exemplaren dienen zich in groep aan. Op ampele centimeters van mijn voeten passeren de horens. Ik zit min of meer veilig op de palissades. U ziet vanhier dat ik mij voor een vierpotige spierbundel ga gooien.
Stieregevechten zeggen mij niks. Ik moet ze niet. Doch bij het stierenlopen is de mens het opgejaagd wild. En dat kan ik alleen maar toejuichen.
Was getekend
Woensdag, columndag
Godverloren op een terras zit ik hier. Een gehucht van amper 1.500 inwoners in de vlaktes van Navarra is mijn gastheer. Het is maandagavond en de dag van de lege portemonnees in Gent. Het kan verkeren.
Ondanks het godverlorene van dit gehucht moeten hier ooit treinen gepasseerd zijn. Dat wordt gestaafd door het terras waarop ik zit en dat in vroegere tijden het perron van een oonooglijk klein stationnetje was. De met verdroogd gras begroeide treinsporen liggen hier aan mijn voeten en lopen links en rechts door tot aan de einder. Lees meer op apache.be
Tom
De dappersten onder de Galliërs
Woensdag is het columndag voor apache.
Rug recht, borst vooruit. Vandaag is het de Belgische nationale feestdag. Waarom dat op 21 juli gebeurt, zal velen worst wezen. Het nut van die viering ook, me dunkt.
Leopold I, de eerste Koning der Belgen, legde op die dag de grondwettelijke eed af. Men schreef het jaar 1831. België was officieel geboren. Halleluja! Voilà. Nu weet u tenminste waarom u niet hoeft te arbeiden vandaag. lees meer op apache.be
Tom
Vendelzwaaien op leven en dood
Spanje werd afgelopen zaterdag wereldkampioen. Het kan u misschien ontglipt zijn, mij in ieder geval niet. Het wereldkampioen worden heeft zo zijn voor- en nadelen.
Het voordeel is dat de Nederlanders, die nu volop de Costa’s bevolken, met een wazige blik op het strand liggen te braden en stilletjes naar hun tenten sluipen. Stilte alom. David Copperfield had niet sneller en beter de oranje shirts, hoedjes en weet ik veel kunnen wegtoveren. De traptechniek die het Nederlandse team tentoonspreidde, was niet meteen bevorderlijk voor de relaties tussen beide landen. Lees meer op ache.be
Tom
Details
Dat Spanje wereldkampioen is geworden weet U wellicht al. Dat ik, als Vlaming, zo zat als zeven Zwitsers die titelde vierde tussen een hoop Spanjaarden kon U vermoeden.
In het begin van de wedstrijd zou ik er heel goed kunnen mee leven hebben mochten de oranje jongens de titel pakken. In het begin dus. Tot De Jong zich op de Tatami presenteerde en mits een knappe Bruce Lee trap het chasisnummer van zijn schoen in een Spanjaard zijn borst meende te moeten printen. Van Bommel, meteen geïnspireerd door dit voorval gooide zich in het strijdperk als een laaglandse ridder die het Spaanse voetvolk wel even een lesje zou leren mits een paar stevige trappen en keiharde botsingen.
Spanjaarden zijn een luidruchtig volkje, getuige de tweede plaats die ze bekleden op de ranglijst van luidruchtigste landen. Maar tweemaal was het gedurende anderhalve seconde doodstil. Niemand geloofde wat hij zag. Het aloude gezegde werd omgedraaid: Na de stilte komt de storm. De storm kwam in de vorm van een kleurrijke taal waar nogal veel zonen een moeder hadden die het oudste beroep ter wereld uitoefende. Enfin U begrijpt me wel.
Ik herinner me het doelpunt haarscherp. De zeven uren die daarop volgden zijn gehuld in een roes van roodgele vlaggen, veel kortgerokte vrouwen en een hoop drank waarvan ik niet weet of ik nu al dan niet blij moet zijn dat ik mij de details niet meer herinner.
Tom
Een verse column valt te lezen op apache.be mocht U niets beters tedoen hebben en dat hebt U niet.
Tom