Ga en vermenigvuldig u. Met mate!
Bij het lezen van alweer een artikel over de opwarming van de aarde, dacht ik dat de kerk hier een ideale stok laat liggen om ons terug de kerk in te slaan.
Bij de volgende encycliek zou men tot de conclusie kunnen komen dat al de warmte waarmede onze aarde wordt bestookt niet afkomstig is van co2 en andere rommel, maar van onze vunzige, elke dag onreinere lichamen. De minirokjes van woest aantrekkelijke jonge veulens, de stijlvolle dames van middelbare leeftijd, ja zelfs de knipogende oma’s doen de thermostaat der mannenlijven volledig op hol slaan.
En ook omgekeerd. De vrouwen die de kanppe jonge adonissen, mannen met buikje van middelbare leeftijd en zelfs de mankende opa’s zien voorbij flaneren of strompelen ontvlammen ook spontaan. Dus onze goddeloze gedachten gecombineerd met fysieke warmte is verantwoordelijk voor de opwarming van onze globe.
“Al deze ongebreidelde lusten zijn verantwoordelijk voor zeven miljard bronstige wezens op deze bol. Toegegeven, wij gaven u de boodschap mede: “Ga en vermenigvuldig u!” Maar u overdreef!” zou meneer pastoor ons vanop de kansel toornig toeroepen. “Abortus en voorbehoedsmiddelen zijn uit den boze, vergeet dat niet! Beheers U! Toch past ook de kerk zich aan aan aan de moderne tijden, dus vanaf nu: Ga, en vermenigvuldig u met mate” Waarop hij een flinke teug van de wijnbeker tot zich zou nemen.
Eventueel kan men er nog aan toevoegen dat de industrie alsook valselijk beschuldigd wordt van de reukhinder. Deze wansmakelijke geur zou alweder van onze naar ongebreidelde voortplanting smachtende lichamen afkomstig zijn.
Daar zou in de kerk niet over gerept worden, daar enige walm vanuit haar gelederen haar welbekend is.
Tom
Mijn eerste keer
Met welke teksten, woorden en flauwe woordspelingen zal ik U, hooggeeërd publiek, vandaag weer proberen te verblijden?
Met de anekdote dat mijn moeder er altijd op stond dat ik een verse onderbroek aandeed vooraleer de deur uit te gaan, zodat in geval van ongeval ik niet met remsporen onder de dokter zijn mes kwam te liggen? Ach neen, want dat interesseert U geen bal natuurlijk.
Of over die keer dat ik als 12-jarige mijn t-shirt volstouwde met chocoladerepen en de winkel uitliep zonder te betalen? Ook niet, want dat heeft U ongetwijfeld ook wel eens gedaan.
Of mischien bent U wel geïnteresseerd in mijn eerste keer? Wel, daar heb ik nu eens geen zin in om dat aan uw reukorgaan te hangen.
Ik zou het natuurlijk kunnen hebben over België, Nederland of Spanje, t’is te zeggen wat daar nog van overbijft, en mij een politiek debat op de hals halen. Ach neen, want politiek zal U ook niet bijster boeien.
Ziet mijne dames en heren, U bent alleen geintereseerd in mijn eerste keer, waar moet dat henen met U?
Tom
Een op straat gegooide ziel
Vervolg op: Plop!
Destiny had stil geluisterd en hem meewarig aangekeken. Zijn met alcohol doordrenkte hersenen hadden dat als vriendschap geregistreerd en hij was doorgegaan met kwatelen. Hoe het een mooie begrafenis was geweest, hoe de enige bloemenkrans bovenop het spierwitte kistje er aandoenlijk prachtig bijlag, hoe zijn vrouw een hysterische aanval had gekregen nadat datzelfde kistje met de prachtige bloemenkrans opgeslokt werd door de aarde. Onderwijl had ze haar hand op zijn arm gelegd en was met haar gemanicuurde en verniste nagels door de haartjes van zijn onderarm beginnen krieuwelen. En Pol bleef doorgaan. Als een op hol geslagen trein rolden hem de woorden ongecontroleerd en aan sneltreinvaart uit de mond.
De ontnuchtering kwam de dag na de laatste zaadlozing in Destiny.
“Ik ben een kalf!” dacht hij. “Hoe haal ik het in mijn kop om zoveel over mezelf te vertellen?” Nog meer dan het als beesten neuken was hij woedend op zichzelf om het uit de doeken doen van zijn vrouw haar immens verdriet. Het haar, toen voor de eerste keer, fysisch bedrogen hebben was een misstap die hij niet zou opbiechten om haar niet nog meer verdriet aan te doen. Dat vond hij niet zo erg, maar het op straat gooien van haar ziel kon hij zichzelf niet vergeven.
Krijgt een vervolg.
Plop!
Werd voorafgegaan door: “Linda kan het niet meer”
Toen het kind er kwam, dacht Pol nog dat de seksuele afkeer tijdelijk was. Tenslotte is zo’n nazaat baren een ware aanslag op het vrouwenlichaam. Dat lijf en dat wijf moeten tijd krijgen om te recuperen, dacht hij vergoeilijkend. Pol hield van zijn vrouw. Maar toen het kind reeds zijn eerste stappen had gezet bleef Pol op zijn honger zitten. En toen het kind haar eerste boekentasje naar het kleuterklasje sleurde bleef er niks gebeuren. Het kind blies tien kaarsen uit en nog steeds stelde mevrouw alles uit.
En toen besloot een bezopen automobilist na een pokeravond de kaars van het kind uit te blazen. Netjes, gediscplineerd zoals haar was aangeleerd had ze gewacht tot het groene mannetje vrolijk zijn stappende benen strekte ten teken dat oversteken wettelijk was toegestaan. Nog nagenietend van het muziekklasje en “Ik ben kabouter Plop en samen met mijn vriendjes!” zingend had ze haar reis naar de overkant van de laan aangevat. Ze raakte tot aan vrien, de jes kwamen nooit meer over haar lippen die werden overspoeld door een gulp bloed uit haar verplette borstkas. De bumpers van de aanstormende auto deden waarvoor ze gemaakt waren, de inzittende beschermen tegen zijn omgeving. De klap was hevig geweest, de airbag die de borstkas van de bestuurder beschermen moest tegen malheuren klapte open in de volgens fabrikant opgegeven 0,0001 seconde. Op het moment dat aan zijn intacte longen en lippen een “Godverdomme” ontsnapte, bereikte het kind haar doel, de overkant van de straat, maar niet meer in levende staat.
De volgende dag had het zelfs de krant gehaald. Pagina drie, Regionieuws X.
Kind weggemaaid van zebrapad. R.L negeerde het op rood staande verkeerslicht en maaide (alweer het werkwoord maaien! De krantenjongens hebben blijkbaar een voorliefde voor deze landbouwterm) het tienjarig meisje L.D.M van het zebrapad. Ze was op slag dood.
Kreeg een vervolg
Mij en mezelf
Twee pinten bestelde ik. Een voor mezelf en een voor mij. De laatste tijd liggen mezelf en mij nogal in een knoop. Als twee tot elkaar gedoemde wezens niet in onmin willen leven is een cafébezoek, een paar bieren, want biertjes zijn voor mietjes, een goed begin. Mij is het niet eens met mijn dagelijkse bezigheid. “Je bent niet goed genoeg. Je verputst je tijd, dat is ondertussen wel bewezen.” vertelde hij mij al meerdere keren. Mezelf kennende weet ik dat ik niets weet en net daarom wil ik doorgaan.
Ook was er nog voetbal. Chelsea – Barcelona. De knijp zat afgeladen vol met Catalanen die zelfzeker de uitslag voorspelden. Winnen zal er gedaan worden, daar twijfelen ze geen seconde aan. De hamvraag is met hoeveel. Om mezelf wat tijd te geven en mij tot rust te laten komen twitter ik iets over de dorpsgek die hier aanwezig is.
De dorpsgek houdt van mij. Dat weet ik. Dat doet hij alleen maar omdat ik de enige ben die hem serieus neemt. En zo gek is hij niet om dat niet op te merken. Hij bestelt drie pinten. Een voor zichzelf, de andere twee voor mij en mezelf. Ingespannen blijven we alledrie het voetbal bekijken. De samenzweringstheoriën zijn niet van de lucht, gelardeerd met nu en dan een loeiende: Oeiiiiii!!! die ons doet opschrikken.
“Barça verliest vandaag.” bromt hij zonder zijn ogen van het scherm te wenden en mij aanstotend met de elleboog.
Net op dat moment zie ik een twit passeren van @WimSpijkers: “Barcelona gaat er vanavond aan.” Al even zelfzeker als de Catalanen twit ik meteen terug: @WimSpijkers: No way!
Ik dwing mezelf mijn aandacht op het voetbal te houden want ik zie dat het mij niet zal lukken in het reine te komen met mezelf vandaag. Twitteren en bier drinken dan maar.
Mijn twit over de dorpsgek die ondertussen aan een relaas begonnen is over de rijke Spaanse historie en hoe vandaag de dag Spanje het kneusje van de klas is, het leerlingetje dat gepest en beschimpt wordt louter uit verveling door de rest, trekt de aandacht van @liekelamb. Zij zou wel eens via een livestream de dorpsgek, mij en mezelf willen zien tateren.
Nu zit ik al op verschillende plekken tegelijkertijd. Bij Wim, bij Lieke, bij de dorpsgek, bij mij en mezelf. Het gaat nog gezellig worden. Danig gezellig dat we nog maar een trio bieren bestellen en die snel opdrinken. Kwestie van de moed erin te houden. Want als goede drinker, drink ik om te vergeten maar nooit vergeet ik om te drinken. Wim en Lieke moeten zichzelf maar bedruipen. De technologie laat ons dan wel samenzijn maar fysisch zijn we duizenden kilometers van elkander verwijderd.
“Zoals de verwijdering tussen mij en mezelf!” schiet het door mij heen.
“Die zwarte gaat de goal maken” roept de dorpsgek tussen twee vurige betogen in. Het gebruik van “zwarte” heeft niets met racisme te maken. Zo ook riep hij de vorige dag: “Dat litteken lepelt er eentje in.” referend naar Ribery die voor Bayern Munchen een stonde later inderdaad zijn team op voorsprong bracht. De gek onthoudt geen namen en bedient zich steevast van fysische kenmerken om iemand aan te wijzen.
De rest lacht hem uit.
Twee minuten later knalt Drogba de enige goal van de avond binnen.
Nog maar drie bieren om te vieren dat er niets te vieren valt.
Omdat een live stream van dit tafereel niet mogelijk is twit Lieke: “@vandepotgerukt hahaha doe in dat geval de dorpsgek maar mijn groeten met een stoere boks of high five en mss een blog aan wagen tzt?;-)
Ik kijk rond en vind Liekes idee nog niet zo gek, of te gek zo u wilt. De aandacht voor het voetbal is ondertussen verslapt en de gesprekken gaan over de crisis en de tomatenteelt. Alsof men de belangrijkheid van Drogbas doelpunt en het op verlies staande Barcelona wil teniet doen door het te negeren. Terwijl ze toch met zijn allen al de ganse dag over niets anders kwatelen. Tijdens dit negeren twit ik nog naar Wim: @WimSpijkers Je gaat gelijk krijgen! #hulde. Na de wedstrijd zie ik op het schermpje: @vandepotgerukt Dank!
Toch zie ik dat de partij tersluiks intenstief gevolgd word. Het bewijs daarvan komt er in de laatste minuut als alle quasi ongeïnteresseerde maskers afvallen en de moeder van alle “Ooeiiiiiiii’s” weerschalt. Alexis trapt keihard de bal tegen de paal.
Ingespannen en niet meer helder ziende tik ik op het kleine schermpje van mijn telefoon: @liekelamb: Blog it will be. #morgen
Waarop ik de nachtelijke stilte intrek en mij langs het baantje naar mijn berg begeef. Al deze lieden rondom mij heen doen mij bijwijlen voelen als een instrument. Als men de juiste snaar bij mij raakt kan je er de mooiste muziek uit toveren.
Mij en mezelf komen tot een overeenkomst, we gaan elkaar tegemoet komen en mooiste muziek in elkaar boven halen.
Pompen of verzuipen
Een dag na de nationale staking heeft de rechtse regering van Mariano Rajoy afgelopen een besparingsplan van 27 miljard euro goedgekeurd. Rajoy leidt met zijn Partido Popular (PP) al honderd dagen Spanje en moet harde maatregelen nemen. Intussen verkennen de werkloosheidscijfers nieuwe hoogten en worden de gewone Spanjaarden moedeloos.
“Spanje zal het streefdoel van een tekort van 5,3 procent van het bruto binnenlands product in 2012 halen”, verzekerde Rajoy tijdens zijn toespraak. Het overheidstekort in 2011 liep op tot 8,5 procent in plaats van de berekende 6 procent. “Deze erfenis noopt ons zeer drastische maatregelen te treffen inzake besparingen”, gaf Rajoy nog mee. “Deze regering moet maatregelen treffen die zij zelf niet wilt, maar noodzakelijk zijn. Wij vragen daarom aan het Spaanse volk begrip op te brengen voor de zware inspanningen die zij moet leveren”, voegde hij er in een charmeoffensief nog aan toe. Over de nationale staking van een dag voordien repte hij met geen woord.
De vorige socialistische regering had een tekort van 4,4 procent beloofd. De nu 100 dagen aan de macht zijnde PP deelde de Europese Unie mee dat die doelstelling niet haalbaar was en legde een besparingsplan voor dat rekende met een overheidstekort van 5,8procent voor 2012. De Unie aanvaardde dit niet en verplichtte Spanje er nog een extra halve procent af te halen: 5,3 procent waar niet aan te tornen valt. Dit leverde een besparingsplan op dat omschreven wordt als het meest dramatische sedert de terugkeer van de Spaanse democratie.
Voor de ambtenaren was ‘het goede nieuws’ dat hun lonen deze keer worden bevroren in plaats van afgeroomd. De afgelopen twee jaar zagen zij hun inkomen dalen met een gemiddelde van 15 procent. Pensioenen en werkloosheidsuitkeringen blijven buiten schot. De zwaarste besparingen komen op het conto van de buitenlandse ontwikkelingssamenwerking waar het budget met ruim de helft wordt ingekrompen (-54,4 procent) en onderwijs (-21,2)
Fiscale amnestie
Een opvallende maatregel waar voorheen met geen woord over gerept was, is de fiscale amnestie voor zwart kapitaal. Volgens de socialisten hield de Partido Popular deze maatregel stil tot na de vorige week gehouden regionale verkiezingen in Andalusië. De enige regio waar de socialisten een overwinning behaalden en terug regeren. De maatregel zet bij de socialistische oppositie kwaad bloed. Tijdens hun regeringsperiode hadden ook zij deze mogelijkheid overwogen maar werd dit net door de PP beschouwd als anti-sociaal en barbaars. De maatregel kwam er toentertijd niet.
“Zonder deze maatregel kunnen wij onmogelijk de vooropgezette 5,3 procent halen en zou een verhoging van de BTW en een tussenkomst van de EU bijna onafwendbaar zijn”, aldus Rajoy. De uitspraken van Rajoy worden door de socialisten omschreven als ‘het zaaien van schrik’. De amnestiemaatregel komt erop neer dat eenieder die zwart geld declareert 10 procent belasting betaalt op het aangegeven kapitaal en vrijuit gaat. Wie geld van fiscale paradijzen declareert hoeft maar 8 procent te betalen.
De arbeidswet die begin maart werd aangenomen is ook een doorn in het oog van de bevolking. Die nieuwe, minder sociale spelregels vormden de aanleiding voor de nationale staking die Spanje een dag lang plat legde.
Pompen of verzuipen
Nico (33): ‘Rechts, links; eens aan de macht, één pot nat’
“Ik raak niet eens aan werk en als ik aan werk raak dan kan men mij zonder pardon of rechten buitengooien,”zegt de 33-jarige electricien Nico Jimenez. “Het enige wat ik wil is een job, mijn rekeneningen kunnen betalen en leven als een normaal mens.” N. kocht een appartement in 2004, kostrpijs: 160.000 euro voor 60 m² woonst. De lening die hij toen aanging heeft een duurtijd van 40 jaar. Twee en een half jaar terug ging het familiebedrijf waar hij werkzaam was als electricien op de fles. Na de wettelijke maximale twee jaar werkloosheidsuitkering zit hij nu reeds zes maanden zonder inkomen. “Ik geloof in geen enkele politieke partij meer. Rechts, links, eens aan de macht, een pot nat”, trekt hij van leer. Of hij in de toekomst verbetering ziet? “We zijn dertig jaar achteruitgeslagen. Toekomst op een degelijke job is hier niet. Ik heb me al ingeschreven op verschillende sites die geschoolde arbeiders zoals electriciens, schrijnwerkers etc. in het buitenland aanwerven. Daarom volg ik nu ook een cursus Engels om meer kans te maken op een job in het buitenland.”
Foto: Tom Lievens
Cati (58): ‘Op pensioen gaan is er niet meer bij’
Garcia, 58 jaar oud is nu werkzaam in de keuken van een bar/restaurant. “Mijn man had een goedlopend bedrijf met acht werknemers dat kranen op bouwwerven monteerde. Toen de immobiliëncris toesloeg, was er bijna letterlijk van de ene dag op de andere geen werk meer. We hebben gevochten als leeuwen om het bedrijf in stand te houden met als gevolg een bom schulden aan ontslagvergoedingen, materiaal dat we nog niet eens als oud ijzer kwijtkunnen, een werkplaats die we niet meer kunnen afbetalen en een huis dat aangeslagen is. Nu werk ik samen in een restaurant met mijn man. Hij als barman, ik als kokkin. We mogen ons nog gelukkig prijzen dat we werk hebben. Alhoewel we met wat we verdienen de schuldenberg nooit meer kunnen aflossen, op pensioen gaan is er niet bij, mijn man is zijn leven lang zelfstandig geweest, alles wat hij boven de 641 € (Het minumimbestaansinkomen) zal krijgen aan pensioen wordt aangeslagen door de staat voor het aflossen van onze schulden”
Foto: Tom Lievens
Verz!n, Literair tijdschrift van Creatief schrijven
Begin mei kom ik een aantal dagen naar België toe. Los van het eten van frieten en frikadellen, het drinken van vele bieren ben ik van plan om nog een aantal andere dingen uit te vreten.
Op donderdag 3 mei geef ik een cursus kortverhalen voor LC in Kortrijk.
Op 5 mei gaat de de jaarlijkse schrijfdag van Creatief Schrijven door. Aldaar debatteer ik van 10 tot 11 over het wel en wee van online schrijfcommunities.
Voor het magazine van Creatief Schrijven Verz!n, schreef ik een artikel over Literaire agenten. Klik voor een grotere en leesbare versie op de foto, die brengt je naar een volgende pagina waar u nogmaals moet klikken voor de grote versie.
Linda kan het niet meer
Vervolg op: “Ergernis is de hoer van de hersenen”
Pol stond op en vergewiste zich ervan of hij alles bij zich had wat hem nodig leek om te eten. Portefeuille, telefoon, badge om terug binnen te raken op zijn werkplek. Alles was er. In de lift drukte hij op het cijfer nul. Hij wreef over de braillebolletjes die aangenaam zijn vingertoppen kriebelden. De deuren schoven dicht en de metalen kooi zoemde zacht naar de grote inkomhal. Hij groette de concierge die vriendelijk terugknikte.
Het buitenstappen was een overval op zijn zintuigen. De dieselgeur, eigen aan steden was ondanks vele gesofisticeerde filters die volgens autofabrikanten de wereld zouden redden van opwarming, niet weg te branden uit de spleten van de muren en asfaltlagen. Het voorbijrazende verkeer op deze brede laan ging een decibelstrijd aan met de kakafonie van het geroezemoes. Pol knipperde met zijn ogen. Ondanks het grijze weer moesten zijn ogen even wennen aan natuurlijk licht. Hij stapte net naast het gebouw de Brasserie binnen. Het decor veranderde alweer plotsklaps. Aangenaam deuntje achtergrondmuziek dat in harmonie was met het gekwebbel van de eters en drinkers. Dit restaurant annex eetgelegenheid was opgedeeld in twee. Links, zes zithoeken met comfortabele zetels en een klein tafeltje om de drank op te plaatsen. Rechts, zestien tafels die naargelang de grote van het gezelschap samengeschoven konden worden. Achteraan in een hoek wenkte Destiny hem. Hij stapte naar haar tafel en gaf haar zedig een zoen op de wang.
“Domme gewoonte dat zoenen. Op kantoor komt de groet ’s ochtends over een muurtje maar bij het buitenkomen moet er steevast gezoend worden.” dacht Pol.
“Niets dus?” Viel ze met de deur in huis.
“Neen.” Antwoordde Pol kregelig.
Hij verdacht haar ervan dat ze zich wentelde in zijn ellende. Nu een jaar terug was hij met haar op stap gegaan en van het een kwam het ander. Hij gaf zichelf bloot. Hij vertelde haar hoe Linda, zijn vrouw, het niet meer kon.
Joost mag het weten
Soms moet een mens eens lachen. Lachen is gezond, moeten een aantal verlichte geesten gedacht hebben toen ze op het lumineuze idee kwamen om in de Catalaanse hoofdstad een Zelzatenaar uit te nodigen. Niet zomaar een Zelzatenaar maar een Standup leukerd Zelzatenaar. Wat op zichzelf al als een grap klinkt.
Diegenen die in België het comedy gebeuren een beetje volgen moeten hem ongetwijfeld kennen: Joost Van Hyfte. Naar eigen zeggen “Den Aldi” van de comedy die zijn kilometers al gedaan heeft. Hij zal begeleid worden van de luchthaven richting een van de mooiste avenues die Barcelona rijk is. Waar Gaudi zijn inspiratie mocht botvieren en La Pedrera liet metselen, Paseo de Gracia.
Daar bevindt zich in een dwarsstraat De Fahrenheit lounge waar de Comedy Lounge, een aantal Belgen en Nederlanders, internationale comedy events organiseren. Vrijdagavond mag Joost daar Jan en alleman een tijdje vermaken, schofferen en lastig vallen. Dus voor wie in Barcelona rondwaart en het zijn voeten uithangt dat men hem niet begrijpt kan vrijdag daarheen om zijn oren eventjes tot rust te brengen met de liederlijke klanken van zijn moedertaal uitgebraakt door Joost. Gevoelige Nederlanders wil ik wel eventjes waarschuwen: Joost schuwt hen niet. Bekijk het filmpje onderaan.
Op 4 mei komt Bert Gabriels. Ik houd u op de hoogte.
Tom
Ergernis is de hoer van de hersenen
Voorafgegaan door: “Mij gemist?”
“Weer niets?” las hij.
Haar gepeuter in zijn ellende kwam hem de strot uit.
“Neen” stuurde hij haar een bericht terug.
“En nu moet ik werken. Radiostilte please.” zond hij meteen een tweede bericht.
“Bon, welke leperd ga ik vandaag ontmaskeren?” Dacht hij vergenoegd toen hij een nieuw dossier opende.
Het spijzen van de staatskas was voor hem een missie. Het betalen van belastinggeld was hem heiliger dan de kerk. Want wie zal de rolstoelen der lammen en de pensioenen van verstramden bekostigen? Ook een werkloze moet iets te vreten hebben. Het zullen niet allen parasieten zijn. Een werkloze heeft trouwens een gewichtige taak te vervullen. Hij is diegene die de werkende mens het gevoel geeft iemand te zijn. Hij is degene die de belastingbetaler een reden verschaft zich te ergeren aan hem om zijn onnut. En wat is een mens die zich niet ergeren kan? Een explosief sujet dat op eender welk moment kan ontploffen. Ergernis is de hoer van de hersenen, ze brengt verlichting en opluchting. De werkloze heeft zich te wentelen in schuldgevoel dat hem gul wordt aangeboden door zijn mecenas, de mecenas kan er op zijn beurt zijn ergernis op botvieren. Alles is evenwicht.
“Polshorloges zijn fiscaal niet aftrekbaar, oetlul.” murmelde Pol terwijl hij ingespannen de aftrekposten doornam die een verlichte boekhouder had opgemaakt.
Zijn telefoon trilde.
“Godver” vloekte hij.
“Iets eten?” las hij. Verwonderd keek hij hoe laat het was. Het was verdomme middag. De uren die hij hier doorbracht leken seconden.
“Ok, beneden, Brasserie Weinig Voor Veel”
Deze Brasserie was de vaste eetplek van velen die hun dagen in dit gebouw sleten. Een dure gelegenheid vond hijzelf. Maar blijkbaar had een onzichtbare wind iedereen ingefluisterd dat een goedkopere gelegenheid niet stond bij de status van ambtenaren die op het ministerie van financieën werkten.
Tom