Vervolg op: Vals gekwaak

Het verbaasde me hoe stram mijn vingers waren toen ik dit alles begon neer te schrijven. Het was jaren geleden dat ik nog iets anders had gedaan met een pen dan ergens een handtekening onderzetten. Mijn hersenen waren niet vergeten hoe te schrijven maar de instrumenten van mijn lijf vertelden me dat ik geen 20 meer was. Wel meerdere dingen aan dat ooit onverwoestbare lijf toonden tekenen van verval.

Nooit had ik er om gegeven. Tot op de dag van de vandaag rook ik naarstig door. En bij mijn wandelingen die nu korter zijn wordt een knijpbezoek niet overgeslagen waar een aantal bieren worden achterovegeslagen. Slapen heb ik vele jaren amper gedaan. Ik moest teveel dingen. De onrustige kop gaf geen ruimte tot slapen. Nu knorde ik mijn acht uurtjes weg als ware het niets. Tachtig jaar had het me gekost om richting eindstation rust te vinden. En ik zwelgde erin. Wat me niet altijd in dank werd afgenomen door de medeknarren in dit oord.

De meesten hadden ook weinig anders te doen dan trots te praten over hun kleinkinderen, sommigen zelfs achterkleinkinderen. Toonden dan een foto waar vier generaties bij elkaar zaten op een sofa. Overgrootvader, grootvader, vader en zoon. Het geslacht veranderde naargelang de natuur had belist. Er waren ook kiekjes met een overgrootmoeder, grootvader, dochter en zoon.
Dit tonen van een aantal neukbeurten in verschillende tijdsgewrichten ging gepaard met een aan triestheid grenzende trots.

In de grote zaal waar bordjes bij de ingang vertelden dat dit de “Woonkamer” was konden we met zijn allen gezellig samenkomen. Alsof gezellig hier de heilige drievuldigheid verkondigde. Alles moest en zou gezellig zijn. Noem mij een ouwe brombeer, maar het hoeft niet voor mij verplichte gezelligheid. Al helemaal niet met mensen die ik van haar noch pluim ken. Waar ik mee samenwoon stomweg omdat mijn lijf het stilaan begeeft. En toegegeven, ik te lui ben om nog een huis te lopen poetsen, inkopen te gaan doen, mijn potje koken ´s avonds, rekeningen te betalen en mijn eigen woonkamer te voorzien op tijd en stond van een nieuw laagje behangpapier of verf.

Mits ik zowat bijna mijn volledige pensioentje hier maandelijks op de rekening stortte mocht ik hier toeven. Ik hield nog net voldoende over voor mijn sigaretten en wat bier. Dat was voor mij meer dan voldoende gezelligheid.

Wordt vervolgd

TFL

Leave a Reply