Verwende nesten

De beste manier om zichzelf voor te liegen en te beschermen was zich op werk storten. Helpen waar hij kon. Het team dat hij nu leidde beschermen als een leeuw haar welpen. Het was een rol die hem op het lijf geschreven stond. Net omdat hij met mensen kon omgaan. Hier een kwinkslag, daar een fronsende blik maar zonder terechtwijzen. Zonder dat hij hetzelf besefte waardeerden mensen hem na een tijd. Waar ze in den beginne ze nog schrokken van zijn luid gevlo...

De voorruit

Mijn beste vriend dat ben ikzelf. Die gedachte vloeide als een straaltje water over een beregende voorruit van een stilstaande auto. Midden op het nog nachtelijke voetpad stopte hij met stappen. En keek naar de straal, die rustig verder vloeide. Alhoewel, mijn beste vriend, dacht hij. Deze vriend weet natuurlijk alles van me. Hem voorliegen kan niet. Wel hem bedriegen. Ik kan mezelf voorliegen dus. De gedachte ontstemde hem. Vooral omdat hij wist dat hij d...

Rust

Hij werd niet alleen bedlegerig. Jaren later ging hij ook dood. Iedereen doet dat vroeg of laat. Deze gedachtes zwalkten lui door zijn kop over de zee kijkend. De metro's en treinen kotsmoe zijnd had hij in een opwelling verlof genomen. Het kon. Mocht. Had een tas volgegooid en was naar zee vertrokken. Noordwaarts Barcelona. Midden in de winter zijn de toeristische oorden uitgestorven. Geen enkel hotel was open. Een ongelofelijk geluk had hij met een appar...

Yo a ti

Ondanks ik haar elke dag zie ken ik haar niet. Het aantal keren dat ik met haar at zijn niet meer te tellen. En toch ken ik haar leven niet. Ja, ik weet waar ze elke dag heenstapt. Ken een klein aantal van haar gewoontes. Weet wat ze doet. Haar karakter heb ik ondergebracht in een oordeel. Ze is een pittige tante. Koppig. Onuitstaanbaar bijwijlen. Kan me de kast opkrijgen in seconden. Heel lang geleden kon ze van me vertedering te zien krijgen. Dat ond...

Emmers zand vreten – 39

Vervolg op: Lang vergeten kamers van het geheugen - 38 Wat nu zijn ouderlijk huis was, daar had hij nooit gewoond. Nadat hij op 17-jarige leeftijd het leger was ingetrokken en op zichzelf wonen ging was het verbouwen. Een klein huisje naast enorme rijen serres was het geweest. Een deur in het midden, links en rechts een raam. Geen poespas. Het gebinte van het dak herbergde twee zolderkamers. Een kleine en een nog kleinere. De krakende houten vloeren voe

Lang vergeten kamers van het geheugen – 38

Vervolg op Het walhalla van het hol gekwaak: Nietszeggende wensjes van onbetekenende mensjes - 37 Alsof de wereld haar een schuld te betalen had was ze de herfst van haar leven ingestapt. Want zij had haar bestaan toegewijd aan het verzorgen van mijn oudeheer. Iedereen en alles zou daar de rekening voor betalen. Dat hij bestond leek wel zijn eigen schuld. Alsof hij net als mister Bean plots daar was. Niet zijn moeder en vader in een moment van geile zin

Nietszeggende wensjes van voor hem onbetekenende mensjes – 37

Vervolg op: Het walhalla van het hol gekwaak: Vader-zoon (36) Een jaar later. Dezelfde airco blies nog steeds zijn ochtendlucht. Eendere werkvloer. Identieke dagen. 365 van die rakkers waren voorbijgegaan. Niet gegleden. Elke dag was er een geweest waarbij SYlvain in de ochtendvroegte alleen in stilte opstond. Koffie zette. Sigaret rookte. De wereld leek verder te schrijden. Hij stil te staan. Had hij een modieuze midlife crisis? Hij had tenslotte oo

Plafond

Een aantal uren naar het plafond staren kan zeer verhelderend werken. Vooral de witte nietsheid van dat kalkoppervlak. En ondanks die nietsheid gaan hersenen daar toch op reageren. Door verveling dwalen ze dan weg van dat plafond, geen idee heb ik waarom, ik ben tenslotte geen psychiater. Die hersenkneders zullen ook daar wellicht een of ander zeer plausibel antwoord voor hebben. Of ze gelijk hebben maakt bij die knakkers eigenlijk nooit uit. Als je maar m...

Pas dan

"Je bent beschadigd" zei ze, in het glas witte wijn kijkend. "Ik?" zei hij plots op zijn hoede. Nog net ervoor hadden ze beiden tranen gelachen om een anekdote die ze vertelde over haar studententijd, dronken zijn, iets over een gestolen fiets en liften midden in de nacht. Blijkbaar wilde ze van hem nu een wederverhaal uit zijn verleden om meer te weten. Dat meende ze al te weten bewees haar opmerking in de vorm van een vaststelling. Alleen het waarom...

Puigdemont maakte het bont?

Het Spaanse hooggerechtshof verbaasde vriend en vijand eergisteren. Hoe moet dit intrekken van het internationaal aanhoudingsbevel om Puigdemont uit te leveren begrepen worden? "Beste Belgen, trek uw plan met Puigdemont, ge moogt hem houden"? Of kreeg het Spaanse gerecht de bibbers dat op 14 december het Belgische gerecht wel eens zou kunnen beslissen dat Puigdemont het wel bont had gemaakt maar dat de aanklacht rebellie niet gegrond is en dientengevolge ...