Serotonine

Zijn gemoedstoestanden deden denken aan een carrousel bediend door een dronken foorkramer. Snel optrekkend, plots afremmend. Vrolijke muziek die weerklonk in zijn hoofd, bruusk veranderend van toon naar een dodenmars. Een stonde later trok de carroussel alweer op gang, deze keer met lieflijke ballades. Zijn omgeving werd er dol van. Wat zorgde voor een symbiose: iedereen dol. Behalve dat zijn dolheid een doel had, die van de omgeving niet. De capriolen ...

Twee kilo!

Dat in mijn vege lijf zich hier en daar een bacterietje had genesteld was mij niet onbekend. Maar toen ik in de plaatselijke courant las dat al die bacteriën samenschoon aan de haak twee kilo wegen was wel een verrassing van formaat. Meteen liep ik naar de koelkast en zocht daar pakken vlees. Op die pakken staat altijd een hoop informatie. Zo ook het gewicht. Een kilo biefstukken en twee halve kilo-pakken gemalen rundsvlees deden de job. We kunnen ons ...

Ik hoop dat onze wegen van woorden ooit weer kruisen.

Waar ging je heen? Waar ging ik heen? Ondanks hetzelfde dak delen ging elk zijn weegs. Ik als vader, jij als zoon. En woorden verdwenen. Als ze er eigenlijk ooit al waren. Minder en minder was en ben ik er. Meer en meer ben jij weg. En als we elkander al eens een keer ontmoeten aan de tafel gezeten, etend dan loopt het telkens uit op andere talen spreken. En hoe graag ik jouw taal wil begrijpen, lukt het me blijkbaar niet. Het te verorberen eten wordt ...

Ik ben een schaamteloze rijkaard.

Een rauwe hoge stem. Raspend en weeklagend. En ondanks ze bedelde was haar roep gebiedend. "Ik ben arm! Heb niets! Por favor! Por favooor!" Tussen het zachte rumoer van de toerist, de lach van een selfie makende groep jongeren klonk haar smeekbede als een valse noot. Eenieder die de smalle oplopende straat betrad kon haar zien zitten. In dekens gehuld. Gezeten tegen de honderden jaren oude muur van de kathedraal. Haar gelaat was amper zichtbaar. Haar g...

Artistiek

"Dat is artistiek!" riep hij uit. Ik bekeek de groot afgedrukte foto. Een zee. Zwart-wit. Op mijn vraag waarom hij het artistiek vond kreeg ik meteen een waterval aan woorden, nog meer woorden dan de zee op de foto water rijk was. Zijn betoog was gelardeerd met dure woorden waarop het leek alsof hij voor de spiegel de vlotte uitspraak ervan geoefend had. Exuberantie, compositioneel equilibrium en mystycisme. De termen rolden eruit met de vlotheid van de...

Neen, dat komt hij niet!

Hoe het zit in de lage landen met het vertonen van ongepoetste beelden over Aleppo weet ik niet, dat ze alhier in Spanje op het avondnieuws tijdens het verorberen van een kippeboutje ongecensureerd de buis worden opgegooid wel. En al bij al hoeven die beelden voor me niet op dat moment. Het lijkt mij eer iets voor na het avondnieuws, liefst op zaterdagavond wanneer we zijn allen knus voor de buis kruipen gedrapeerd met een dekentje en een goed glas wij...

Ik schrijf terug

Er klopte iets niet meer. Het metiér waar ik zoveel bewondering voor had besmeurde ik. De tijden dat ik het deed zonder er een ander doel met te hebben dan het bedrijven ervan zelf waren veranderd. De ziel was eruit. Het verwerd een nadenken tot wat de lezer ervan zou denken, hoe een redacteur te imponeren met vlotte volzinnen. Die zinnen kwamen nog wel, maar klonken hol. Ik werd te veel geprezen en ging geloven in iets. En hoe meer ik geloofde, hoe ...

Een hak gezet

Dat in haar land de voetpaden aangelegd waren door vakmensen was voor haar duidelijk. In deze stad, of dorp zoals zij het noemde, lagen ze schots en scheef. Verzakt hier, een tegel ontbrekend daar. Ook leek het alsof de aannemer een aantal paletten met tegels van allerlei maten en afmetingen op de kop getikt had voor een prijsje. Er een puzzel had van gemaakt om de metersbrede voetpaden toch geplaveid te krijgen. Op haar hakken stapte ze met rechte rug ...

Kunstenaars

´t is geen werken te noemen. t´ Valt ook niet te omschrijven als tijd verdrijven. Het laat zich niet vatten. Alhoewel de goegemeente er een mening over heeft die ze op schampere toon uitspreekt: Kunstenaars. Dat ras dat liever lui dan moe is, die soort wiens coiffeur moet dood zijn aan de lengte van hun haar te zien, Het rapalje dat te vinden is in bruinkroegen zich een levercirrose bij malkander sparend, het merk van hun halfplatgedrukte pakje sigarett...

Stront op stront gedrukt

Het wordt wat veel al het moeten. Geen krant kan ik openslaan zonder dat ik verplicht word dingen te doen. Geen tv programma kan ik nog bekijken of het sommeert me ergens een berg te gaan beklimmen, een blauwe zee te gaan bezwemmen of in mijn ledige bestaan een niet te missen museum te gaan bezoeken. En dan de doden, de lijken donderen ook met bosjes mijn krant uit. Die moeten de verkoop op peil houden van het op gerecycleerd gedrukt papiervod. Daar is ...