De lamme

Vervolg op: Tachtig jaar had het me gekost Het naar gaarkeuken ruikende hol waar ik de afgelopen winter weinig anders deed dan slapen, eten en lezen hing me de strot uit. Het was op dat moment dat hij zichzelf binnenrolde in wat ook zijn eindstation zou worden. Geen vinger kon hij verroeren. Het enige deel aan dat lijf wat nog een aantal centimeter kon bewegen was zijn hoofd. Van links naar rechts en vice versa, van boven naar onder en vice versa. Tegen

Tachtig jaar had het me gekost

Vervolg op: Vals gekwaak Het verbaasde me hoe stram mijn vingers waren toen ik dit alles begon neer te schrijven. Het was jaren geleden dat ik nog iets anders had gedaan met een pen dan ergens een handtekening onderzetten. Mijn hersenen waren niet vergeten hoe te schrijven maar de instrumenten van mijn lijf vertelden me dat ik geen 20 meer was. Wel meerdere dingen aan dat ooit onverwoestbare lijf toonden tekenen van verval. Nooit had ik er om gegeve

Vals gekwaak

Vervolg op: Mijn geboorte "Je ontbeet niets!" de berispende stem van het kind dat haar dienbladen leeg verwachtte in de kamers van de oude knarren zodat ze snel naar de keuken kon karren. "Ik leg die boterham wel op mijn tafel," zei ik en dronk snel de kop lauwe flauwe koffie leeg zodat ze kon afruimen. Ze deed tenslotte ook maar haar werk aan een of ander armetierig loon in dit wachtgebouw naar het einde. "Wat kijkt u vrolijk," zei ze. Even was

Mijn geboorte

Vervolg op: Proloog De weeën waren twaalf uur na aankomst in het ziekenhuis dan toch begonnen. Om de vier minuten krijste mijn moeder als een speenvarken dat gekeeld werd. Maar ze had al veel watertjes doorzwommen dus geen paniek. “Je moet niet schrikken meisje,” zei ze tegen het jonge verpleegstertje dat toch een paniekerige blik kreeg van moeders’ gekrakeel. “Dat doet zeer. Een keertje goed schreeuwen en je vergeet de pijn.” Waarop ze nog een keer, a

U mag reizen in mijn kop

Proloog Nu ik tachtig ben geworden mag ik alles want ik moet niets meer. In mijn kamertje van zes op vier voorzien van bed, stoel en tafel en uitzicht op een parkje heb ik alle vrijheid. Elke ochtend komt een jong wicht met gemaakte vrolijke stem me een ontbijt brengen. "En mijnheertje, lekker geslapen? kakelt ze dan. "Ja hoor", zegt mijn ronkende rokersstem haar eerste woorden van de dag. Het kind meedelen dat ik geen oog dicht deed de ganse nacht heef...

De man met de baard

Daar zat hij. Verworden tot een schilderij, een stilleven. Dat hij zat te bedelen was duidelijk. Vanop het voetpad zag ik de bijna verlaten parking van de supermarkt net voor sluitingsuur. In een kegel van licht net naast de ingang zat de sjofele figuur. Kennen deed ik hem niet. De afgelopen weken was het me opgevallen dat hij daar zat maar had ik hem niet gezien. Vele dingen passeren mijn netvlies maar echt zien doe ik ze niet altijd. En nu, dankzij d...

Nooit werd hij gemist

De pijnbomen geworteld in de rotsen geurden hun parfum. Naar beneden kijkend kon hij de zee zien. Elke dag zat hij daar. De geelbruine einder verraadde de komst van de zon. Aan dit stukje nog ongerepte Middellandse zee kust kwam hij elke dag de nieuwe dag begroeten. Geen appartementsblokken, campings, barretjes, overvolle straten en de stank van gebraden kippen viel hier te bespeuren. Die was hij al jaren geleden ontvlucht. Vluchten was zijn levens...

Zichtbare woorden

Andere einde dan "onzichtbare woorden" op "Hemellichaam" Ik moest plassen. De druk van zijn kop in mijn schoot verhoogde nog de nood. Op de wekker van het nachtkastje toonden de digitale cijfers me dat het drie uur in de nacht was. Toch was het niet helemaal donker. Het licht brandde nog op de gang. Hij had me wellicht liggen bekijken met zacht licht. Meerdere malen was ik halfwakker geworden en had ik hem van op zijn stoel aan zijn schrijftafel naar mi...

Onzichtbare woorden

Vervolg op: "Hemellichaam" Er was iets. Ik sliep nog maar een zweem van bewustzijn vertelde me dat er iets was. Mijn handen gingen om me heen en toen over me heen. Ik lag onbedekt en had het koud. Slaapdronken opende ik mijn ogen en merkte dat het licht op de gang brandde. Het gewicht van zijn slapende kop in mijn schoot deed me nu helemaal wakker zijn. Had hij zitten schrijven aan zijn tafel afgelopen nacht? Was hij moe op mij gedonderd zonder nog t...

Hemellichaam

Daar lag ze. Altijd had ik me al verbaasd hoe ze zo plots doodmoe kon zijn. Plotsklaps inslapen kon. Haar lichaam halfbedekt met het dekbed. Haar linkerbeen was ontbloot. Haar bovenlichaam toonde net de ronding van haar borst die eindigde en overging in haar zijde. Ik wist als ik haar nu zou wakker maken door in haar hals te kussen ze zou glimlachen en onverstaanbare woorden zou spreken. Slaaptalen noem ik het. En in mij huisden woorden die ik aan haar...