Was je een knappe vent?

Vervolg op: Afgedankte knarren 'En nog steeds in een humeur om op te schieten meneertje brompot?' zei ze binnenzwevend. Stappen lukte haar niet echt. In een ver verleden had ze ballet en dans gedaan, sinds bewoog ze elegant nonchalant. Ze wist dat ze hem op de kast joeg met dergelijke Mickey Mouse taal. Hij er niet van gediend was als een oud mannetje behandeld te worden. Een vent was hij altijd geweest. En was hij gebleven. Ondanks zijn 84 en een le...

Afgedankte knarren

Het moet gezegd, dacht hij: Een pronte dame is ze. Vanuit de zetel hield hij haar bewegingen in het oog. Zijn oude knoken kraakten bij iedere beweging, dus vermeed hij bewegen. Simpel. Het opmaken van zijn bed deed ze gezwind. Bij het vooroverbuigen om de randen van de lakens effen te trekken zag hij haar hals. Haar opgestoken haar moest lang zijn bedacht hij zich. "Zo meneer Lievens, Lekker geslapen? Ik zie dat u al opstond, knusjes in de zetel zit...

Excuses

Hopen excuses kon ik bedenken om niet te doen wat ik wilde doen. Mijn arsenaal aan drogredenen was bijna kunst te noemen. Of een product van de consumptiemaatschappij zo u wil: Ik kreeg ze verkocht aan eenieder. Behalve aan mezelf. Ik was de enige die wist dat ze excuses waren. Opgegroeid in een gezin dat niet meteen het vrolijkste van de buurt was had ik geleerd dat in dit bestaan Mickey Mouse een verzinsel was van heb ik me u daar. Een altijd blije v...

Over de doden niets dan goeds

Vervolg op: "Pa" Ondanks ik gisteren voorgoed afscheid van hem nam, kwam ik vandaag op mijn beslissing terug. Hem ontvoeren bleek een koud kunstje. Tegen alle verwachtingen in. Bij nader inzien had ik het kunnen weten. Tegenspartelen in zijn toestand zou hij niet, dus bewaakt hoefde hij niet. Het huisje omzoomd met bomen op het ziekenhuisterrein was amper verlicht. Een aantal paaltjes met een lampje op. Overdag middels een batterij en zonnepaneeltje...

Eerlijk zijn is leren liegen?

De grote mensen vertellen me dat ik nog veel moet leren. Goed studeren. Dat ik het dan zal maken. Wel begrijp ik hen niet. Wat moet ik maken? Is er iets stuk? Door het zolderraam zie ik de sterren, sommigen van hen knipogen naar me. Ik knipoog terug. Dat hoort zo. Het is niet lief dat andere kind daar een paar miljoen lichtjaar verder niet te antwoorden. Grote mensen denken daar anders over. Die antwoorden veel niet. En ik denk omdat ze zelf geen antwo...

Een kind

Het ei en de zaadcel die het negen maanden voordien nog was, waren nu onafscheidelijk verbonden, woekerden tot wat het nu was: een tot wasdom gekomen embryo. Een bedje vol verwachtingen voor zij die het ei en zaadcel produceerden en tot samensmelten hadden gebracht. Of het zou opgroeien tot hun trots, last of kanker hing af van in hoeverre het hun verwachtingen inlossen zou.

Gelukkige verjaardag ouwe.

Of hij op dit moment van de dag al huilde weet ik niet. Ook niet of het weer meezat. Misschien was het wel een druilerige dag zoals zovelen in de lage landen. Wat ik wel weet is dat hij op bevrijdingsdag ter wereld kwam. Een jaar na de bevrijding van diezelfde lage landen. Zij die hem baarde Lag misschien nu met mishandeld lijf door leven te schenken met een glimlach naar haar eerstgeborene te kijken die aan haar borst lurkte. Hij zou tevens haar laatst...

Communicerende vaten

Antwoorden vallen er niet in te vinden in dat glas, wel rust. De stad die om hem heen raast met zijn mensen die altijd richting nergens en overal henen snellen, liefdes geboren en bedrogen worden, kinderen krijsend ter wereld komen, bouwwerven waar gehamer, geboor en gegraaf de economische vooruitgang bezingt en de stilstaande toeterende paardenkrachten de wegen verstoppen, drijven hem elke avond weer op zoek naar rust. Jaren geleden had hij voor he...

Prelude

Uiterlijk op maandag 17 april, voor 9 uur ´s ochtends. Vandaag, 1 april, 5 uur 32 minuten, staar ik naar deze op gebiedende wijze geschreven woorden. Een ideale datum vind ik het vandaag om mezelf voor de gek te houden, ondanks mijn bezwaarde hart. Een grap met me uithalen zal niet snel iemand wagen. Door de bank weten zij die me kennen dat hun grap als een boemerang hun eigen smoelwerk weer zal ingeslingerd worden op nietsontziende wijze. Vroeg of l...

Ik weet niet hoe ermee om te gaan.

Hier lig ik dan op de sofa. Met mijn kind aan de andere kant. Zij ingeduffeld in een deken. Ik met opgetrokken knieën en computer op schoot. Normaliter ben ik er nooit. Vandaag blijf ik voor haar. Om alleen te zijn is ze nog te jong, om een mening te hebben over alles niet. Een puber. Ze wil tv kijken. Ik gaf haar wat te eten eerst. Maakte ook een instant soep voor haar. Was ze blij mee. Ze zei me tijdens het water warmen: Te quiero. Hing even aan mij...