Ashes to ashes

De glimlach verdween van Sylvains gezicht. Maakte plaats voor een donkere trek. Terug in het heden plots. De glimmende bielzen van de sporen. De zware lucht van deze ondergrondse gang. De gewelven. Het voller stromende perron. Nooit zou hij haar lach nog horen. Haar stem aanhoren. Haar geur opsnuiven. Ze was niet meer. Het enige bezit dat hij nog had waren de duizenden herinneringen die ze opgebouwen hadden. Zijn grootste bezit. Niet aanraken kon je het...

En toen ging de telefoon

De opluchting veroorzaakte een kalmte. Niets deed er nu nog toe. Zijn beslissing was genomen. Nog iets meer dan drie minuten. Er zweefde een glimlach om zijn mond. Ontspannen ging Sylvain op een bankje zitten. Het meisje stond nu links van hem. Haar scherm kon hij niet meer zien. Dat hoefde ook niet. De glimlach kwam er door een herinnering waarbij hij iemand verschrikkelijk gekloot had. Zijn gram moest en zou hij halen nadat iemand zijn wijf geschoffe...

De zin

Sylvain nam zijn telefoon uit zijn jaszak. Keek opzij naar het meisje dat nog steeds op haar gelaat beelden van liefde projecteerde terwijl ze naar haar telefoon glimlachte. Zijn telefoon had geen code. Het ding kon zomaar aangezet. Hij gebruikte het stuk techniek amper. Gebeld werd hij nooit. Nochtans hadden zijn kinderen zijn nummer. Maar die hadden weinig behoefte aan een vader. Ze hadden hun eigen levens te leiden. Hun eigen jongheid nog bot te viere...

Mijn broer is de ergste schoonvader van mijn liefje.

"Je waagt het niet nog een keer!" zegt ze ongerust. Ze kent haar broer. "Hoezo? Ik hou van je en ik moet jou toch beschermen," "Ik hoef geen bescherming, en ik hou ook van jou. Maar niet weer mijn vriendje ondervragen" "Ik bescherm jou voor je verliefde kop. Want dan ben je verblind en besef je niet wat voor eikeltje je kussen wil." Helemaal kregel werd ze van hem. Een paar maanden terug had ze voor het eerst een jongen toegelaten haar te kussen. Da...

Nietszeggendheid

Honderdveertig werkplekken. Leeg. Vanop het hoge verdiep valt de Middellandse zee nog niet te bespeuren. Het is nog donker. Vroeg. De eerste lichtstralen zullen zodadelijk de kim en zee zichtbaar maken. Een dans van oplaaiende tinten rood. Het zoemen van de airco geeft rust. Sereen. En dan zal de stilte verbroken worden. Het eerste opdagende werkvee. Veel te vroeg. Want een praatje moet gemaakt. Koffie gezet. "Nou, mooi dagje, nietwaar?" hoort hij ee...

Het relaas van een ex-nog roker

Het is zover. Een van de dingen waar ik ontzettend van hou daar zou ik afscheid moeten van nemen. En het afscheid valt mij zwaar. Als ware het een geliefde die ik met huilend hart verlaten moet. En deze liefde van me, gebombardeerd door de wetenschap en samenleving als walgelijke verslaving, blijft mijn longen omhelzen met haar benzenen en teren. Mijn grootvader beminde haar tot zij besloot zijn longen te bezaaien met kanker op 63-jarige leeftijd. Mijn...

Bekentenis der gezelligen

Na het lezen van Pascal (Vanenburg) zijn blog over de ongezelligheid der schrijvers voor hun omgeving ging mijn hersenpap nog maar een keer over dit onderwerp knabbelen. Hoe gezellig ben ik als ik schrijf was de eerste vraag die ik me stelde. Waarop ik meteen merkte dat ik excuses begon te verzinnen. Ik ben toch wel rustig tegen mensen. Ik geef nooit indringende blikken waar in te lezen valt: "Fuck off!" en spreek altijd met twee woorden. Of niet? U voelt

En toen was de hond dood

Hij werd ouder. Ondanks ik hem in zijn ganse bestaan nooit gezien heb als energieke rennende hond werd hij de laatste tijd blijkbaar apathischer werd mij verteld. Meer niet. Hij hield me gezelschap bij het schrijven jaren zonder dat ik zijn aanwezigheid opmerkte. Nu en dan struikelde ik erover. Pas dan merkte ik dat hij er was. Hij kwam totaal onverwachts mijn leven in. De kinderen moesten en zouden een hond. "Drie voorwaarden dame en heer: Jullie ve...

Meeloeien

Inghouden woede. Wat zeg ik? Allesvernietigende woede die geen uitweg vinden kan. Daar zat Sylvain. Te luisteren naar een bemiddelende stem die hem telkens hij iets zeggen wou de mond snoerde. Luisteren was de enige optie. Van communicatie was geen sprake meer. "Ik bel zo naar de klant, leg hem uit wat er gebeurde," hoorde Sylvain alsof hij naar een televisietoestel keek. Wie er niet aanwezig was in het programma, was de man met ronkende managertitel. ...

Gij zult niet voelen!

De rode lichtjes werden troebel en dansten in de donkerte. De snelweg die hij maar voor een deeltje zien kon verlicht door de koplampen verwerd een schilderij van rode sterren, gekwast door Van Gogh. Een nachtelijke hemel vol rode sterren. De muziek op een volume waarvan menig oorarts een hartverzakking zou krijgen. En het kon Sylvain geen bal schelen. Hij miste zijn wijf. Hij miste haar lijf. Uit zijn ogen rolden tranen. Die tranen zorgden voor dit pracht...