Meeloeien

Inghouden woede. Wat zeg ik? Allesvernietigende woede die geen uitweg vinden kan. Daar zat Sylvain. Te luisteren naar een bemiddelende stem die hem telkens hij iets zeggen wou de mond snoerde. Luisteren was de enige optie. Van communicatie was geen sprake meer. "Ik bel zo naar de klant, leg hem uit wat er gebeurde," hoorde Sylvain alsof hij naar een televisietoestel keek. Wie er niet aanwezig was in het programma, was de man met ronkende managertitel. ...

Gij zult niet voelen!

De rode lichtjes werden troebel en dansten in de donkerte. De snelweg die hij maar voor een deeltje zien kon verlicht door de koplampen verwerd een schilderij van rode sterren, gekwast door Van Gogh. Een nachtelijke hemel vol rode sterren. De muziek op een volume waarvan menig oorarts een hartverzakking zou krijgen. En het kon Sylvain geen bal schelen. Hij miste zijn wijf. Hij miste haar lijf. Uit zijn ogen rolden tranen. Die tranen zorgden voor dit pracht...

Kleur bekennen: Insight

Een hoop kaartjes kreeg ik mijn handen geduwd. Net als de andere 15 deelnemers. Er waren vier kleuren kaarten, op elke kaart stond een zin. Of ik de kaarten met de zinnen die van toepassing op mij waren wilde houden. Of ik de kaarten waarvan ik vond dat de zin bij een andere deelnemer beter paste wilde geven aan desbetreffende deelnemer. Een week eerder had ik 25 vragen beantwoord. Vragen waarvan ik meteen doorhad dat ik vroeg of laat mezelf zou moeten...

Vragen staat vrij

Nog steeds probeerde Sylvain zich soms te verplaatsen in wat zijn oudeheer’s realiteit moet geweest zijn. Bewegingloos lag hij dan op de sofa. Zijn armen, benen romp zwaarder en zwaarder voelend. Tot hij verlamming voelde. Sommeerde zijn hersenen een vinger te bewegen, een been maar bewoog die niet. Bleef uren roerloos staren. Dichter raakte hij niet in zijn vader’s realiteit. En nu vele jaren later staand op dit perron, het jonge wicht op haar telefoon...

Verwende nesten

De beste manier om zichzelf voor te liegen en te beschermen was zich op werk storten. Helpen waar hij kon. Het team dat hij nu leidde beschermen als een leeuw haar welpen. Het was een rol die hem op het lijf geschreven stond. Net omdat hij met mensen kon omgaan. Hier een kwinkslag, daar een fronsende blik maar zonder terechtwijzen. Zonder dat hij hetzelf besefte waardeerden mensen hem na een tijd. Waar ze in den beginne ze nog schrokken van zijn luid gevlo...

De voorruit

Mijn beste vriend dat ben ikzelf. Die gedachte vloeide als een straaltje water over een beregende voorruit van een stilstaande auto. Midden op het nog nachtelijke voetpad stopte hij met stappen. En keek naar de straal, die rustig verder vloeide. Alhoewel, mijn beste vriend, dacht hij. Deze vriend weet natuurlijk alles van me. Hem voorliegen kan niet. Wel hem bedriegen. Ik kan mezelf voorliegen dus. De gedachte ontstemde hem. Vooral omdat hij wist dat hij d...

Rust

Hij werd niet alleen bedlegerig. Jaren later ging hij ook dood. Iedereen doet dat vroeg of laat. Deze gedachtes zwalkten lui door zijn kop over de zee kijkend. De metro's en treinen kotsmoe zijnd had hij in een opwelling verlof genomen. Het kon. Mocht. Had een tas volgegooid en was naar zee vertrokken. Noordwaarts Barcelona. Midden in de winter zijn de toeristische oorden uitgestorven. Geen enkel hotel was open. Een ongelofelijk geluk had hij met een appar...

Yo a ti

Ondanks ik haar elke dag zie ken ik haar niet. Het aantal keren dat ik met haar at zijn niet meer te tellen. En toch ken ik haar leven niet. Ja, ik weet waar ze elke dag heenstapt. Ken een klein aantal van haar gewoontes. Weet wat ze doet. Haar karakter heb ik ondergebracht in een oordeel. Ze is een pittige tante. Koppig. Onuitstaanbaar bijwijlen. Kan me de kast opkrijgen in seconden. Heel lang geleden kon ze van me vertedering te zien krijgen. Dat ond...

Emmers zand vreten – 39

Vervolg op: Lang vergeten kamers van het geheugen - 38 Wat nu zijn ouderlijk huis was, daar had hij nooit gewoond. Nadat hij op 17-jarige leeftijd het leger was ingetrokken en op zichzelf wonen ging was het verbouwen. Een klein huisje naast enorme rijen serres was het geweest. Een deur in het midden, links en rechts een raam. Geen poespas. Het gebinte van het dak herbergde twee zolderkamers. Een kleine en een nog kleinere. De krakende houten vloeren voe

Lang vergeten kamers van het geheugen – 38

Vervolg op Het walhalla van het hol gekwaak: Nietszeggende wensjes van onbetekenende mensjes - 37 Alsof de wereld haar een schuld te betalen had was ze de herfst van haar leven ingestapt. Want zij had haar bestaan toegewijd aan het verzorgen van mijn oudeheer. Iedereen en alles zou daar de rekening voor betalen. Dat hij bestond leek wel zijn eigen schuld. Alsof hij net als mister Bean plots daar was. Niet zijn moeder en vader in een moment van geile zin